Blog Umut

Tussen links en rechts zweeft de adelaar

Geplaatst door Jeroen op Dec 26 2012
Blog Umut >>
Kijk, Wytze, het links-rechts-gedoe, daar geloof ik al een tijdje niet meer in. We zijn allemaal de hele dag maar bezig om allerlei tegenstellingen te benadrukken. Dan ga je er dus vanuit dat we tegengestelde belangen hebben. Die houding heeft misschien in het verleden het nodige opgeleverd. Een beetje wedijver en een beetje concurrentie kon geen kwaad. Het was een manier om mensen vooruit te krijgen. Maar af en toe moet je je met elkaar eens afvragen of de manier waarop je het altijd deed, nog steeds wel de beste manier is. De tijd waarin we nu leven is ook zo'n moment om eens even stil te staan. Want het lijkt erop dat we met zijn allen doorslaan in wedijver en concurrentie en dat dit ons meer nadeel dan voordeel gaat opleveren. De ene crisis volgt de andere en het lijkt erop dat onze manier van leven de bodem onder ieders bestaan aan het weghalen is. Op zo'n moment is het misschien slim een andere weg te zoeken.
Het komt er nu en de komende jaren echt op aan om tegenstellingen te gaan overbruggen. 
Want de problemen die we georganiseerd hebben kunnen niet meer door één partij worden opgelost. 
Dus moeten we ophouden met het denken in rijk-arm, links-rechts, Oost-West of in Moslim-Christen. Als we dat niet doen zal de gemiddelde levensduur van onze kinderen maar de helft zijn van die van ons. Of nog veel minder.
Dat klinkt heftig, maar zo heftig is het ook. 
En onthoud: ik ben geen politicus, geen econoom, geen historicus, geen theoloog en ook geen militair deskundige. Die kunnen er allemaal vanuit hun achtergrond hun mening over geven. Ik ben gewoon iemand die kijkt. En ik probeer dat te doen van zo groot mogelijke afstand. Ik voel me in dat opzicht soms net als een adelaar. Die kan kilometers ver zien, maar ook inzoomen op een lekker konijntje. Als adelaar kun je inzoomen op de pijn van de Palestijnse moeder die haar zoon verloren heeft. Maar je ziet ook heel scherp het verdriet van de Israëlische moeder die háár zoon verloren is. 
Er is geen verschil in de pijn van die twee moeders, Wytze. Ik voel me dan ook niet alleen maar verbonden met één van de partijen. 

Ik voel me verbonden met de Irakezen én de Amerikanen, met Moslims én Christenen, met Sjiieten én Soennieten, met Arabieren én Europeanen, noem al die tegenstellingen maar op die de hele dag op het nieuws voorbijkomen.
Ik voel me zelfs verbonden met Vlamingen en Walen
Ik kan ieders mindere kanten zien, maar ik probeer ook ook ieders mooie kanten te zien. 
Ik kan ook bij het doen en laten van al deze groepen vragen stellen. 
En vaak zullen die groepen dat als kritiek opvatten. 
Zelf denk ik dat het stellen van kritische vragen juist een vorm van verbondenheid aangeeft met iemand. Maar dat komt misschien omdat ik kritiek anders zie dan de meeste andere mensen. 
Ik stel geen kritische vragen om anderen de grond in te trappen of om mijzelf beter te maken of te voelen. Ik stel een vraag omdat ik mogelijkheden in mensen zie en ik graag wil helpen om die te ontwikkelen. En je kunt je nu eenmaal het best ontwikkelen door je zwakke punten aan te pakken. Je kunt het best iemand helpen door hem in een spiegel zijn schaduw te laten zien. Ik zou dus de man die helpt bij het stenigen van het meisje, bij de arm willen nemen...
 
Ik zou je zachtjes bij je arm willen nemen
De arm die de hand draagt
De hand die de steen draagt
De steen die het lot draagt
De steen die in zijn onschuld het lot draagt
De steen die in zijn onschuld het zware lot draagt
 
Ik zou je zachtjes bij je arm willen nemen
Ver weg naar de rand van het veld
Ver weg van de andere mannen
Mannen met zware stenen in hun handen
Mannen met stenen in hun zware handen
Mannen met een zwaar lot in zware handen
 
Ik zou je zachtjes bij je arm willen nemen
Ik zou je mee willen nemen naar de rand van het veld
Waar het geluid van sterven niet meer te horen is
Steen op bot
Bot van meisje
Meisje van God
 
Ik zou je zachtjes bij je arm willen nemen
En als de avond gevallen is en het veld is verlaten
Zou ik je meenemen naar het lichaam
Naar het levenloze lichaam
En ik zou je steen voor steen
Steen... voor steen... voor steen... voor steen...
De stenen laten weghalen
Die het naakte lijf bedekken
 
Ik zou je laten neerknielen bij de voeten van het meisje
Voeten die gisteren nog naast het broertje liepen
Handen die gisteren nog haren vlochten
Ogen die gisteren nog lachten
Lippen die gisteren nog kusten
Wangen die gisteren nog bloosden
 
En ik zou je vragen
Wat voél je vriend?
Nee, ik wil je niet horen praten over regels en wetten
Ik wil je niet horen praten over geloof, tradities, wraak
Ik wil JOU horen, wat VOEL je, vriend?
Voel, voel, voel! 
In Gods naam, VOEL!
 
En neem dan dit meisje zachtjes in je armen
En huil vriend, huil, huil, huil, rivieren vol
Huil het naakte lichaam van dit meisje schoon
Huil de wonden schoon
Huil het vuil van de stenen uit haar wonden schoon
Huil al het vuil van de vuile stenen uit haar wonden schoon
Huil al het vuil weg van dit prachtige jonge dode lichaam
En neem dan dit kind van God zachtjes in je armen
En begraaf haar
Begraaf haar aan de rand van het veld, daar bij de vijgenboom
Daar waar je het geluid van sterven altijd zult horen
En huil vriend, huil je tranen, je tranen van spijt
En huil, huil dit hele uitgedroogde land vruchtbaar
Huil, huil, huil
In Gods naam, HUIL




 

Laatst vernieuwd: Dec 26 2012 om 13:44

Terug
U bent hier:
Het laatste nieuws

Tweede herzien druk van analyse en synthese

 De tweede druk van de "analyse" is er nu een gebonden uitgave

Verder lezen...

Het nieuwe boek van Franc Müller is uit! Analyse en synthese.

Franc´s nieuwe boek: analyse en synthese is leverbaar vanaf 24 oktober 2014!

Kijk onder boeken bij Analyse en synthese

Verder lezen...